BEN ESKİDEN ÇOK GÜZEL SUSARMIŞIM..

Öğrenciliğimin son senesi bir kızla tanışmıştım. Sadece sarhoş olduğu zamanlar arardı beni. Cep telefonum yoktu o zaman. Şeker fabrikasının yurdunda kalıyordum. Bazı akşamlar arardı yurdun ortak telefonundan, ben de kalkıp yanına giderdim. Yanına gittiğimde hayli sarhoş olurdu genelde. Otururdum karşısına, sessizce içmeye devam eder, mekanın kapanmasına yakın da birkaç şişe şarap alıp evine giderdik. Bazen hiç konuşmaz, bazen de sızana kadar anlatırdı. Ve istisnasız her seferinde ağlayarak kapatırdı geceyi. Ben neredeyse hiç konuşmazdım. Sabaha karşı, çoğu zaman oturduğumuz yerde uyuyakalırdık. Bir kez bile sevişmedik. Kimse kimseye aşık falan olmadı. Hakkında çok az şey biliyordum. BESYO’da okuduğunu, haftada birkaç gün bir spor salonunda aerobik dersleri verdiğini biliyordum o kadar.

İşsiz güçsüz sokaklarda dolaştığım saçma sapan bir öğleden sonra, birdenbire ayaklarımın beni çalıştığı salona götürdüğünü fark ettim. Aslında çok bir merakım yoktu, ama biraz da varmış demek ki, reflekslerime itiraz etmeden salona kadar gittim. Danışmadaki görevliye sordum orada olup olmadığını. Derste olduğunu, yarım saat sonra çıkacağını söyledi. Girişteki sandalyeye oturup beklemeye başladım. Tuhaf vücut geliştirme dergilerini karıştırıp vakit geçirdim bir süre. Sonra sesini duydum. Danışmadaki kızla konuşuyordu. Kız beni gösterdi, o da başını sallayıp hızlıca yanıma geldi. Niye geldin, dedi. Bilmiyorum dedim. Hakikaten de bilmiyordum. Beraber dışarı çıktık, yürümeye başladık. Uzunca bir sessizlikten sonra, gelmemeliydin dedi. Bir şey demedim. Ama çok da anlam veremedim. Sevdiği kadının genelevde çalıştığını gören adam gibi hissettim kendimi. Haliyle, hayli bozuldum. Başka bir şey konuşmadan caddenin sonunda ayrıldık.

Bir daha hiç aramadı beni. Ben de arayıp sormadım. Hatta suçlu hissettim kendimi. Konuşulmamış, sessiz bir anlaşma vardı sanki aramızda ve ben o anlaşmayı bozmuştum. Başlarda düşünüyordum biraz, sonra ne yalan söyleyeyim, ciddi ciddi içtiğim bazı akşamlar dışında neredeyse hiç aklıma bile gelmedi. Sonra mezun oldum, yurttan ayrıldım, göreve başladım vs..

Yaklaşık üç yıl sonra Milli Eğitim Müdürlüğü’nün koridorunda karşılaştık. Yanında uzun boylu bir adam, ellerinde birkaç evrak, telaşla yürüyorlardı. Beni fark etmedi. Ben de kendimi fark ettirmek için bir şey yapmadım. Çıktıkları odadaki şube müdürüyle fena değildi aram. İçeri girip sordum az evvel çıkanların niye geldiğini. Atandığı okulla ilgili bir sıkıntı varmış onu halletmeye gelmişler. O da öğretmen olmuş. Masanın üzerinde duran resimli evrakta soyadının değiştiğini gördüm. Muhtemelen kocasıydı yanındaki. Şeyi düşündüm o an, acaba kocası uğruna istisnasız her gece ağladığı adam mıydı?

O olaydan sonra sık sık düşünmeye başladım. Neden beni sadece sarhoşken arardı. Daha doğrusu neden beni arardı ve aradığında neden hep sarhoş olurdu. Benden zarar gelmeyeceğini bildiği için diye düşündüm başta ama tek sebep bu olmazdı herhalde. Gittikçe içimi kemiren bir soruya dönüştü bu. Çok önemli değildi belki ama kafama takılıyordu işte. Bir süre bu soruyla cebelleştikten sonra işin içinden çıkamayacağımı anlayıp çalıştığı okula gitmeye karar verdim. Okulun ismini öğrenmiştim zaten. Sabahtan boş olduğum bir gün kalkıp çalıştığı okula gittim. Yine bir danışma çıktı karşıma. Bu kez karşımda görevli değil öğrenciler vardı. Hoca’yla görüşmek istediğimi söyledim. Onlar da girişteki koltukları gösterip haber vermeye gittiler. Tenefüs saati gitmişim tesadüfen. İki dakika sonra geldi. Bu kez gülümsedi beni görünce, hoş geldin dedi. Kısa bir hal hatır faslı oldu. O zaten biliyormuş benim burada göreve başladığımı. Nerden bildiğini sormadım. Müdürlükte yanında gördüğüm adam kocasıymış gerçekten. Aynı okulda çalışıyorlarmış. Göreve başladıktan sonra tanışmışlar. Bunu öğrenince kafamdaki ilk soru cevaplanmış oldu, uğruna her gece ağladığı adam kocası olamazdı. Kısa bir suskunluk sonrası daha fazla dayanamayıp soruyu patlattım. Neden? Neden sadece içtiğin zamanlar beni arıyordun ve neden o günden sonra bir daha hiç aramadın? Güldü. Anlatması zor biraz dedi. Sana karşı bir şey hissetmiyordum, senin de bana karşı bir şey hissetmediğini biliyordum ve sen çok güzel susuyordun. O yüzden sana ihtiyacım vardı dedi. Her zaman dinlemediğini biliyordum, ama benim dinleyecek birine değil, konuşurken yanımda olacak ve bana hiç soru sormayacak birine ihtiyacım vardı ve sen çok güzel susuyordun. Ta ki salona gelene kadar, o andan sonra büyü bozuldu. Başka şeyleri de merak edip sorular soracağını biliyordum. O yüzden de bir daha arayamadım dedi. Ben de güldüm bu kez. Ve sustum. Zil çaldı, ayağa kalktı, tokalaşıp ayrıldık.

Tuhaftır, genelde çok konuştuğum söylenir. Ama işte yıllar önce biri vardı, sadece konuşmadığım için ve konuşmamaya devam etmem için ne zaman sarhoş olsa beni arardı. Tuhaf, yaralı biri. Aramızda hiçbir şey olmadı, ona karşı hiçbir zaman duygusal bir şey hissetmedim. Ama başka hiçbir tesiri kalmamış olsa da güzel susmanın ne demek olduğunu ben ondan öğrendim..

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir